Landschap
Ecuador is een republiek in het noordwesten van Zuid-Amerika, ongeveer acht keer zo groot als Nederland. Ecuador ligt tussen Colombia en Peru. Even ten noorden van Quito, de hoofdstad, loopt de evenaar. Ecuador dankt zijn naam dan ook aan de evenaar.
Dwars door het land lopen twee bergketens van het Andesgebergte die het land in drie verschillende regio’s verdelen: de Costa (de kuststreek met plantages voor tropische gewassen en mangrovebossen), de Sierra (hooggebergte met vruchtbare valleien en schrale hoogvlakten) en de Oriënte (de oostelijke regio, tropisch woud; deel van het Amazonegebied).
De vier seizoenen die wij in Nederland kennen, zijn in Ecuador niet te onderscheiden. Er is slechts sprake van een droog en koel en een nat en warm seizoen. Het weer is echter zeer wisselvallig. Het klimaat verschilt ook per streek.
Door het zendingswerk van ZGG is de kleine zendingsgemeente ‘El Amparo’ ontstaan in Guayaquil. Dit is met twee miljoen inwoners de grootste stad in Ecuador. Sinds 2004 is ZGG ook werkzaam in de kustplaats Portoviejo. Deze stad heeft zo’n 350.000 inwoners. In de grootste sloppenwijk ‘El Floron’ wonen ongeveer 30.000 mensen. Inmiddels staat in deze wijk een kerkgebouw en is een zendingsgemeente ontstaan. In 2008 wordt het missionaire zendingswerk in Machala herstart. Machala is een stad met zo’n 350.000 inwoners in het zuiden van Ecuador.
Geschiedenis
In 1460 vielen de machtige Inca's vanuit Peru het land binnen en werd Ecuador met Bolivia en Peru deel van het Incarijk. Quito werd door Incakoning Túpac-Yupanqui tot hoofdstad uitgeroepen. Toen de koning in 1526 stierf, erfden zijn twee zoons elk een deel van het grote Incarijk. Dit was aanleiding voor een gevecht tussen de twee broers. Dit ontaardde in een bloedige oorlog die de Incakoninkrijken verzwakte. Zo kostte het de Spaanse veroveraars in 1532 weinig moeite om de bevolking aan zich te onderwerpen. Pas in 1820 lukte het de Ecuadoranen om zich te bevrijden van het Spaanse juk onder leiding van Simon Bolivar. Tijdelijk vormde Ecuador met Venezuela en Colombia een eenheid, maar in 1930 maakte Ecuador zich hieruit los en werd onafhankelijk.
In de 16e eeuw vermengden Spaanse veroveraars zich met de Indiaanse bevolking en hun nakomelingen werden Mestiezen genoemd. Op dit moment bestaat de bevolking voor vijfenvijftig procent uit Mestiezen en voor vijfentwintig procent uit Indianen. Het overige van de bevolking is blank, zwart of Aziatisch. Meer dan de helft woont in de kuststreek, slechts vier procent in de Oriënte.
Het dagelijks leven
Veel mensen zijn van het platteland naar de stad getrokken in de hoop daar werk te vinden. Helaas, de meeste mensen vinden in de grote stad geen werk en ook geen huis. Daardoor zijn veel van deze mensen gedwongen om zich te vestigen in één van de krottenwijken van zo'n stad. Er wordt met hout en karton, plastic en golfplaat een primitief huisje gebouwd waar dan een heel gezin in moet leven. Er is meestal geen waterleiding, geen riool, geen elektriciteit. Kortom, de leefomstandigheden zijn erbarmelijk. Alle grote steden in Zuid-Amerika kennen dergelijke krottenwijken of sloppenwijken.
Ecuador is zeer rijk aan voedingsmiddelen. Doordat Ecuador zowel een koel klimaat als een tropisch klimaat kent, groeien er veel vruchten. Hoofdvoedingsmiddelen zijn rijst, (bak) bananen, aardappelen, yuca en maïs. Daarnaast nemen tomaten, paprika en rode uien een belangrijke plaats in de maaltijd in. De gemiddelde Ecuadoraan kent drie maaltijden: Het desayuno (ontbijt), het almuerzo (middagmaaltijd) en de merienda of cena (avondeten).
Al deze producten zijn er, maar niet iedereen kan ze betalen, of niet iedere dag. Als mensen kunnen, zullen ze een goede maaltijd klaarmaken, maar het gebeurt ook gerust dat ze een of twee maaltijden overslaan. Leidingwater is niet te drinken. Er komen in de wijken grote vrachtwagens met water. Bijna ieder huis heeft een of meerdere watertanks, die door de eens per dag voorbijkomende waterwagen gevuld wordt. In de regentijd wordt ook het regenwater opgevangen. In de krottenwijken doet met het water in tonnen en dan moet men het kopen. Vervolgens moet het nog gekookt, gefilterd en gekoeld worden voor het drinkbaar is.
Tachtig procent van de Ecuadoranen is arm. In de grote steden zijn de tekenen van deze steeds grotere verarming te zien. Kinderen die zwaar en smerig werk doen, handelen of bedelen. Soms moeten namelijk alle gezinsleden werken voor de kost. Er zijn ook vrouwen die moeten bijverdienen om rond te komen. Ze gaan bijvoorbeeld als wasvrouw naar een rijke familie. Het is echter niet alleen de omvang van armoede die toeneemt, ook de inkomensverschillen stijgen fors. In grote steden zoals Guayaquil is er sprake van mensen met enorme villa's en de nieuwste Mercedessen, naast daklozen met bebloede voeten.
Godsdienst
Met iedere Spaanse verovering kwamen er priesters en monniken mee, voor het grootste deel van de Franciscaner en Dominicaner orde. Zij werden overwegend positief ontvangen. Velen lieten zich gewillig dopen. Toch werd het hart van het volk niet geraakt. Kerkelijke denkbeelden werden geïntegreerd in bestaande denkpatronen en culturele gewoontes.
In 1910 werd de eerste wereldconferentie in Edinburg (Schotland) gehouden. Daar werden de zendingsgebieden over de gehele wereld in kaart gebracht. Zuid-Amerika kwam ook aan de orde, maar daar werd van gezegd dat dit eigenlijk geen zendingsgebied was. Dit werelddeel was immers door de Spanjaarden al gekerstend.
Toen de protestanten in Zuid-Amerika dit hoorden, spoedden zij zich naar Europa om daar duidelijk te maken dat de meeste Zuid-Amerikanen dan wel in naam Rooms Katholiek waren, maar het Evangelie niet kenden en verstrikt waren in on- en bijgeloof. Er waren en werden wel veel mensen gedoopt maar Bijbels onderwijs ontbrak. Het was en is nog steeds een heidense godsdienst met een dun laagje Rooms Katholiek vernis. Er was dus alle reden om in Ecuador zendingswerk te beginnen.
Hoewel op dit moment diverse organisaties in Ecuador zendingswerk bedrijven, worden de reformatorische kerken gemist. De Mision al Ecuador de la Iglesia Presbiteriana de America (MEIPA), de zendingsorganisatie van de Presbyterian Church of Ameria, heeft deze nood onder aandacht van onze zending gebracht.
|
